Onze Honden

  1. Home
  2. /
  3. Onze Honden

Onze Honden

Aangezien ik wegens (prive) omstandigheden geen cairns’ meer heb, heb ik besloten om honden met een “verleden” in ons gezin op te nemen. 

 

LUCKY onze Maltezer heb ik met een leeftijd van 1 jaar gratis per september 2016 overgenomen van mensen uit Den Haag, ze hadden geen tijd meer voor haar en ze zat hele dagen in een kleine (puppy) bench omdat haar baasje moest werken.   In het begin was ze bang voor mannen maar dat is al een stuk beter geworden. This nu de vrolijke zelve geworden. 

 

 

SPIKE onze Maltezer heb ik in Augustus 2017 overgenomen omdat ik graag een speelkamaraadje voor Lucky wilde hebben.  Spike van 8 jaar was zwaar verwaarloosd had hele slechte tanden en zat compleet onder de vlooien. Na enkele weken is hij geopereerd en heeft niet zoveel tanden meer in zijn bekkie.  Daarnaast heeft het heel lang geduurd totdat hij geen ‘ongelukjes’ meer in huis deed. het was ook echt zoeken naar voer waar hij het beste op deed ivm. zijn gevoelige darmen. 

   

RICO onze GoldenRetriever is sinds eind juli 2018 (van toen acht maand) bij ons gekomen, omdat hij een kitten had doodgebeten en zijn vorige baas hem niet meer echt de aandacht kon geven, bij het googlen wie oorspronkelijk zijn fokker was kwam ik er achter dat deze niet zo heel goed aangeschreven staat. Ik heb inmiddels de gehoorzaamheidscursus A doorlopen (TKV te Enschede) maar helaas met 1 puntje gezakt, we doen het dus nog een keertje over bij de Kynologenvereniging te Almelo, Rico is een ehhhh je kunt wel zeggen een lieve ADHD’er die erg speels en ondeugend is.  Maar met veel geduld komen we er wel.  Het comando zit, af, blijf, zit er al aardig in, en het loslopen gaat ook een stuk beter. 

ROCKY is sinds begin augustus 2018 bij ons,  Rocky is toen hij een jaar oud was opgehaald bij de fokker die weinig met hem kon beginnen, hij gromde, plaste en haalde uit naar vreemden en ook soms haar zijn baas. Ik heb echt zitten twijfelen of we hem zouden meenemen, maar Angela wilde hem toch een kans geven, en dat is ook maar goed geweest.   Na hem uit de bench in de puppyren geschud te hebben met een handdoek er omheen (ik kwam er niet bij) hem uit de bench gekregen, met een plankje nadat hij hem doormidden had gebeten uiteindelijk toch een riem om kunnen krijgen.  Ik heb hem toen toch moeten aanpakken om erbij te kunnen komen, uiteindelijk naderhand door veel geduld hem eerst met een knuffel kunnen aaien en daarna met mijn hand.  Een dag erna kon ik hem een masseerbeurt geven waardoor ik het ijs gebroken had en hij uiteindelijk bij me op schoot sprong.   Voor vreemden zal hij altijd wat terughoudender zijn maar als gezin kunnen we nu alles met hem, het is onze kleine knuffelhond geworden.